乐儿出走后我的冲动褪掉很多。人也开始变得懒起来,懒得说话,懒得吵架,懒得与人计较,懒得发呆。懒得向人们解释乐儿是不是因为和我的生气而出走。像生活在一片大大的棉花糖里,周遭都是茫然的雾气。有时候晃来晃去的时候,会间断地想起那些她寄回来的纸片。即使只看几秒钟,那些东西就会像刻在脑袋里似的。透过炭条画出的或粗或细的线条,凌乱草率的改动痕迹,那个满不在乎的寄信人在纸面上常常蹭出的灰黑的石墨粉印子,我觉得乐儿和我无限遥远,但也可能,我们从未如此之近,近到我听得到乐儿在走过那些陌生街道的时候,有轻轻叹息的呼吸。
-
Recent Posts
Recent Comments
Morning on 九月十二 whisperwind on Colca语你知__这个夏天听什么 am_i_blue on Colca语你知__这个夏天听什么 Morning on 浮光掠影游柬越_西贡的日与夜 whisperwind on 话说 Archives
- August 2021
- July 2021
- February 2021
- September 2020
- December 2019
- July 2019
- January 2019
- December 2015
- October 2011
- November 2010
- October 2010
- September 2010
- August 2010
- July 2010
- June 2010
- May 2010
- April 2010
- March 2010
- February 2010
- January 2010
- December 2009
- October 2009
- August 2009
- February 2009
- January 2009
- May 2008
- April 2008
- March 2008
- January 2008
- December 2007
- November 2007
- October 2007
- September 2007
- August 2007
- July 2007
- June 2007
- May 2007
- April 2007
- March 2007
- January 2007
- December 2006
- November 2006
- October 2006
- September 2006
- August 2006
- July 2006
- June 2006
- May 2006
- April 2006
- March 2006
- February 2006
- January 2006
- December 2005
- November 2005
- October 2005
- September 2005
Categories
Meta