在乐儿出走的那段日子里,她偶尔会寄几张素描回来。没有任何附注或者说明之类的纸,大小各异深浅不同,有时甚至画在一些广告纸的背面。乐儿不写任何文字给我。我知道那是乐儿奇奇怪怪理论中的一个实践,她说所有言语和文字都是扭曲了的小径,在途中我们就忘记我们旅行的初衷。音乐,美好的食物,以及画则不会。上述三者是最普通平凡的人都可以分辨的,它们背后的创造者们倾注了百分之百的热忱还是虚于应付的敷衍之作。但是没有比言语让我们想说的话变形的更厉害的东西了。虚假,伪饰,谎言,装腔作势纷纷借言语传递,也只有凭着那些文字,它们才能存活得这么长久。乐儿深谙其中道理,但我既不懂铅笔水彩也谱不出五线上的音符,现在,我只能让美好和刻毒从同一个笔尖上倾注,在同一页纸上起舞狂欢,它们拣选,隐瞒,表达自己,而不是我。我做它们的弄臣已有很久,为此乐儿时常嘲笑我。
-
Recent Posts
Recent Comments
Morning on 九月十二 whisperwind on Colca语你知__这个夏天听什么 am_i_blue on Colca语你知__这个夏天听什么 Morning on 浮光掠影游柬越_西贡的日与夜 whisperwind on 话说 Archives
- August 2021
- July 2021
- February 2021
- September 2020
- December 2019
- July 2019
- January 2019
- December 2015
- October 2011
- November 2010
- October 2010
- September 2010
- August 2010
- July 2010
- June 2010
- May 2010
- April 2010
- March 2010
- February 2010
- January 2010
- December 2009
- October 2009
- August 2009
- February 2009
- January 2009
- May 2008
- April 2008
- March 2008
- January 2008
- December 2007
- November 2007
- October 2007
- September 2007
- August 2007
- July 2007
- June 2007
- May 2007
- April 2007
- March 2007
- January 2007
- December 2006
- November 2006
- October 2006
- September 2006
- August 2006
- July 2006
- June 2006
- May 2006
- April 2006
- March 2006
- February 2006
- January 2006
- December 2005
- November 2005
- October 2005
- September 2005
Categories
Meta